Folwark zwierzęcy

Na scenie rodzi się rewolucja. Zwierzęta przejmują władzę. Na chwilę wszystko wydaje się możliwe. Szybko jednak okazuje się, że opowieść George’a Orwella nie jest tylko polityczną alegorią. To przypowieść o tym, co w człowieku pozostaje nieprzezwyciężalnie zwierzęce. O instynktach, których nie da się ujarzmić – nawet w imię równości. Między tym, co ludzkie, a tym, co zwierzęce, narasta napięcie. Rewolucja go nie znosi – przeciwnie, wyostrza. Władza szybko ulega degeneracji. Zamiast równości pojawiają się kontrola i przemoc. To także historia reakcji jednostek na zmianę. Bokser wierzy do końca w ideały – i przegrywa. Koniczyna zaczyna widzieć – ale zbyt późno. Beniamin zachowuje dystans, nie ufa żadnej utopii. Szczególnie mocno wybrzmiewa tu temat starości i zużycia. Obietnica „łąki dla starców” znika. Na jej miejscu pojawia się ekonomia produkcji. Ci, którzy pracowali najciężej, nie korzystają z dobrodziejstw przewrotu. W tle powraca też pytanie o relację człowieka i zwierzęcia – o przemoc wpisaną w samą jej strukturę, o wykorzystywanie ciał i o to, jak szybko życie traci znaczenie, gdy przestaje być użyteczne społecznie. Na scenie obraca się karuzela. Ruch pozorny. Zamknięty krąg. Rewolucja prowadzi do powtórzenia. Świat obraca się dalej. Bez wyjścia. 637. premiera Teatru Polskiego we Wrocławiu UWAGA! Podczas spektaklu będą używane światła stroboskopowe.