Pokaz portretu królowej Marii Leszczyńskiej: cykl #widzimysię

Z okazji 300. rocznicy ślubu Marii Leszczyńskiej z Ludwikiem XV w Ossolineum pokazujemy wizerunki królowej ze zbiorów Muzeum Książąt Lubomirskich.

Córka króla Polski Stanisława Leszczyńskiego przeszła do historii jako najdłużej panująca królowa Francji. Maria Leszczyńska (1703–1768) we wrześniu 1725 roku została królową Francji jako żona Ludwika XV. Była znana z pobożności, skromności i działalności charytatywnej. Jej malarski portret z Muzeum Książąt Lubomirskich można powiązać z Jeanem-Baptiste’em van Loo (1684-1745), pierwszym portrecistą królowej, i wydatować na 1725 rok. Być może płótno stanowiło pierwowzór dla identycznej wymiarami grafiki wykonanej przez wybitnego francuskiego rytownika Laurenta Carsa (1699-1771).

Portret Marii Leszczyńskiej pędzla van Loo był wielokrotnie kopiowany, a jej wizerunek szeroko rozpowszechniany – również w celu legitymizacji małżeństwa króla Francji z córką wygnanego polskiego władcy. W czasie 43-letniego panowania królowej powstało wiele jej portretów w różnych technikach. Na medalach szczególnie podkreślano wątek płodności Marii i jej główne zadanie – zapewnienie królewskiego potomka. Na szczególną uwagę na wystawie zasługuje grafika wzorowana na intymnym portrecie z 1743 roku autorstwa Jeana Marca Nattiera (1685-1766). Jego zleceniodawczynią była sama Maria – być może to jedyny portret, w którym widzimy królową tak, jak sama chciała być postrzegana.